Jaź

Jak rozpoznać

Krępy, lekko wygrzbiecony, z niewielką głową i małym pyskiem. Boki srebrzyste z mosiężnym połyskiem, płetwy brzuszne i odbytowa czerwonawe. Od klenia odróżnia go mniejsza głowa, drobniejsze i liczniejsze łuski oraz prosta lub lekko wklęsła krawędź płetwy odbytowej (u klenia jest wypukła).

Biologia i tryb życia

Żyje w większych rzekach nizinnych, w zalewach przymorskich i w jeziorach połączonych z rzekami; trzyma się spokojniejszych odcinków. Jest wszystkożerny: zjada owady, ślimaki, małże, rośliny, a duże osobniki także drobne ryby.

Trze się wcześnie, często już w marcu i kwietniu, na płytkich, żwirowych albo zarośniętych miejscach. Złota odmiana jazia, orfa, bywa trzymana w stawach ozdobnych.

Kiedy i gdzie łowić

Najlepsze są kwiecień, maj i czerwiec, gdy jazie po tarle intensywnie żerują, oraz wrzesień. Latem biorą rano i wieczorem, często przy powierzchni, a zimą przy dnie w głębszych, spokojnych miejscach.

Wiosną jazie ciągną w górę rzek i do dopływów, a po tarle stoją w spokojniejszej wodzie przy brzegach, w zatokach i za ostrogami. Latem często widać je pod zwisającymi drzewami, skąd zbierają spadające owady.

Techniki i przynęty

Na spławik i feeder jaź bierze na białe robaki, kasters, chleb i kukurydzę. Latem dobrze działa muchówka z suchą muchą, a lekki spinning małymi obrotówkami i woblerami daje szansę na większe sztuki.

Duże jazie są ostrożne, więc zestaw powinien być delikatny, a przypon cienki. Dobre wyniki daje łowienie z gruntu przy podwyższonej, lekko zmąconej wodzie po opadach.