Jesiotr ostronosy

Jak rozpoznać

Duża, wydłużona ryba, która zamiast zwykłych łusek ma pięć rzędów kostnych tarczek: jeden na grzbiecie, po jednym na bokach i dwa na brzuchu. Głowa kończy się długim, spiczastym ryjem, który z wiekiem tępieje. W połowie drogi między końcem ryja a pyskiem rosną cztery okrągłe wąsiki, a mały pysk leży od spodu głowy. Grzbiet jest szarobrązowy do niebieskoczarnego, brzuch szarobiały, krawędzie ryja i płetw białe.

Jesiotry z łowisk komercyjnych to zwykle inne, obce gatunki i mieszańce. Rodzimego jesiotra odróżniają od nich m.in. kostne płytki przy płetwie odbytowej i krótka płetwa grzbietowa o prostej tylnej krawędzi.

Biologia i tryb życia

To ryba wędrowna. Młode dorastają w rzece i jej ujściu, dorosłe żyją w morzu, nawet do 20 lat, a na tarło wracają do rzeki, w której się wylęgły. Trze się w wartkim nurcie nad kamienistym lub żwirowym dnem. Dojrzewa bardzo późno: samce przy długości co najmniej 1,2–1,6 m, samice 1,5–1,8 m, na północy zasięgu dopiero po 20–30 latach. Największe osobniki przekraczały 4 m.

Gdzie żyje w Polsce

Przez stulecia bałtyckiego jesiotra brano za jesiotra zachodniego; dopiero badania genetyczne wykazały, że w Bałtyku od średniowiecza żył jesiotr ostronosy. Wchodził do Odry i jej dopływów, m.in. Warty, Noteci, Prosny i Drawy, oraz do Wisły, a duże tarliska miał w Drwęcy. Przełowienie, zapory i zanieczyszczenie sprawiły, że w polskich rzekach wyginął: w dorzeczu Wisły ostatnie potwierdzone połowy pochodzą z 1965 r.

Od 2004 r. Instytut Rybactwa Śródlądowego w Olsztynie prowadzi jego restytucję z materiału z kanadyjskiej rzeki Saint John. Młode jesiotry wypuszcza się do dorzecza Odry, m.in. do Drawy, i do dorzecza Wisły.

Gdy trafi na haczyk

Jesiotra ostronosego nie wolno łowić, a rybę złowioną przypadkiem trzeba jak najszybciej wypuścić. Najlepiej odpiąć ją w wodzie, bez wyjmowania na brzeg. Wiele wypuszczonych jesiotrów ma znaczniki, a plan działania HELCOM na rzecz jesiotra bałtyckiego zaleca dokładne zgłaszanie przypadkowych połowów.