Kleń

Jak rozpoznać

Ma szeroką, dużą głowę i szeroki pysk. Duże łuski są obrysowane ciemną obwódką, co daje wzór siatki. Płetwy brzuszne i odbytowa są pomarańczowe albo czerwonawe, a krawędź płetwy odbytowej jest wypukła, czym kleń różni się od jazia i jelca.

Biologia i tryb życia

Żyje w rzekach o różnym nurcie, od podgórskich po nizinne, a także w zbiornikach przepływowych. Młode trzymają się w stadach, duże klenie są samotnikami i ostrożnie stoją pod nawisami drzew i przy przeszkodach.

Zjada prawie wszystko: owady, chrząszcze spadające z drzew, raki, ślimaki, owoce i drobne ryby. Tarło przypada na maj i czerwiec.

Kiedy i gdzie łowić

Najlepiej bierze od maja do sierpnia, kiedy żeruje przy powierzchni na owadach. Jesienią i zimą przenosi się do głębszych, spokojniejszych miejsc i można go łowić przy dnie, nawet w chłodne dni.

Klenie stoją tam, gdzie nurt przynosi pokarm, a jednocześnie mają kryjówkę: pod nawisami gałęzi, przy zatopionych drzewach, za filarami mostów i przy umocnieniach brzegu. Widząc wędkarza, odpływają, dlatego do takich miejsc trzeba podchodzić cicho i nie stawać na tle nieba.

Techniki i przynęty

Popularny cel lekkiego spinningu: małe woblery, obrotówki i przynęty powierzchniowe rzucane pod nawisy. W lecie skuteczna jest muchówka z dużą suchą muchą albo imitacją chrząszcza. Na spławik kleń bierze na chleb, ser i owoce, na przykład czereśnie.

Dobrze sprawdza się łowienie z prądem: przynęta spływa z nurtem pod nawis, zamiast lądować w nim z pluskiem.