Głowacica

Jak rozpoznać

Największa ryba łososiowata Europy. Ciało ma długie, wrzecionowate i prawie okrągłe w przekroju, głowę dużą i lekko spłaszczoną, a szeroki pysk sięga za oko. Grzbiet brązowawy albo zielonkawoszary, boki jaśniejsze z miedzianym połyskiem, brzuch biały. Na grzbiecie i bokach są drobne, nieregularne ciemne plamki, ale nie ma czerwonych kropek, jakie ma pstrąg potokowy.

Biologia i tryb życia

Żyje w zimnych, dobrze natlenionych rzekach o szybkim nurcie i kamienistym dnie, najchętniej w głębszych miejscach. Jest samotnikiem i broni swojego stanowiska. Poluje głównie na ryby, m.in. na świnki, klenie i śliże, a duże osobniki chwytają też żaby i drobne ssaki. Zwykle ma 80–100 cm i 5–10 kg.

Trze się wiosną, w marcu i kwietniu, gdy woda ogrzeje się do 8–10°C. Ikra rozwija się w żwirze dna, a wylęg pojawia się pod koniec maja lub w czerwcu.

Kiedy i gdzie łowić

W Polsce naturalnie żyła tylko w wodach płynących do Dunaju, w dorzeczu Czarnej Orawy i Czadeczki, i tam wyginęła na początku lat 50. XX wieku. Od 1966 r. wprowadzano ją do dorzecza Dunajca z wylęgarni w Łopusznej; utrzymała się w Popradzie, Dunajcu i Sanie, na około 400–450 km rzek. Od 2002 r. trwa jej przywracanie w Czarnej Orawie.

Sezon zaczyna się po okresie ochronnym, ale za najlepszy czas uchodzą późna jesień i zima, od listopada do lutego. Głowacica stoi wtedy w głębokich rynnach, pod progami i przy podmytych brzegach, a najaktywniejsza jest o świcie i o zmierzchu.

Techniki i przynęty

Głównie spinning dużymi przynętami prowadzonymi wolno blisko dna: woblery, gumy i jerki imitujące rybę. Muszkarze (muchówka) używają długich, ciężkich streamerów i tonącego sznura. W zimnej wodzie przynętę trzeba podać tuż przy rybie.

Głowacica jest rzadka, dlatego wielu wędkarzy wypuszcza każdą złowioną. Dużą rybę trzyma się w wodzie i przed wypuszczeniem pozwala jej odpocząć w łagodnym nurcie.