Świnka

Jak rozpoznać

Smukła, wydłużona ryba karpiowata o owalnym przekroju i głęboko wciętej płetwie ogonowej. Najłatwiej poznać ją po głowie: ryjek jest tępy, a otwór gębowy leży od spodu, poprzeczny i prosty. Dolna warga ma twardą, ostrą krawędź, którą ryba zdrapuje nalot z kamieni. Grzbiet zielonkawoszary, wierzch głowy ciemny, boki srebrzyste, a płetwy piersiowe, brzuszne i odbytowa czerwonawe.

Biologia i tryb życia

To ryba prądolubna krainy lipienia i brzany. Żyje w stadach w szybkich rzekach podgórskich, na płyciznach do około 2 m głębokości, nad żwirem i piaskiem. Żywi się głównie peryfitonem, czyli glonami zdrapywanymi z kamieni, a uzupełnia go larwami owadów i drobnymi skorupiakami. Zwykle ma 25–50 cm.

Trze się wczesną wiosną na żwirowych progach z szybkim nurtem. Na tarliska, często w dopływach, wędruje pod prąd nawet kilkadziesiąt kilometrów, dlatego szkodzą jej zapory i regulacja rzek. Jest jednym z pokarmów głowacicy.

Kiedy i gdzie łowić

W Polsce żyje głównie w karpackich dopływach Wisły: w Dunajcu, Rabie, Skawie i Sanie. W Sanie i dolnej Solince od kilku lat obserwuje się większe stada, a w 2010 r. stwierdzono ją po raz pierwszy w Bieszczadzkim Parku Narodowym.

Po okresie ochronnym najlepiej bierze latem i wczesną jesienią, na płytkich, szybkich odcinkach i w rynnach za progami.

Techniki i przynęty

Świnka rzadko bierze na typowe przynęty, bo żywi się glonami. Łowi się ją spławikiem prowadzonym z nurtem tak, by przynęta płynęła tuż nad dnem, na białe robaki, kastersa albo małego czerwonego robaka. Na rzekach podgórskich trafia się też muszkarzom na małe nimfy prowadzone przy dnie (muchówka).