Węgorz

Jak rozpoznać

Ciało wężowate, pokryte śluzem i bardzo drobnymi łuskami wtopionymi w skórę. Płetwy grzbietowa, ogonowa i odbytowa są zrośnięte w jedną długą fałdę, a płetw brzusznych nie ma. Grzbiet ciemny, brzuch żółtawy, a przed wędrówką do morza srebrny.

Biologia i tryb życia

Węgorz rozmnaża się w Morzu Sargassowym na Atlantyku. Larwy dryfują z prądami do Europy, w pobliżu wybrzeży zmieniają się w przezroczyste węgorze szkliste i wpływają do rzek. W wodach słodkich węgorz dorasta wiele lat, po czym jako węgorz srebrny wraca do morza, żeby się rozmnożyć i zginąć.

Gatunek jest krytycznie zagrożony wyginięciem, a jego obecność w polskich wodach w dużej części zależy od zarybień. Prowadzi nocny tryb życia i żeruje przy dnie: zjada bezkręgowce, raki i ryby.

Kiedy i gdzie łowić

Najlepiej bierze od maja do września, w ciepłe, parne noce, a także po deszczu i przy lekko podniesionej, mętnej wodzie. Za dnia kryje się w mule, w norach i pod kamieniami.

Dobre miejsca to kamieniste umocnienia brzegu, główki ostróg, przepusty, zatopione drzewa i krawędzie z roślinnością.

Techniki i przynęty

Łowi się go nocą na zestawy gruntowe z rosówką, pęczkiem robaków albo martwą rybką. Węgorz po braniu chowa się w przeszkodach, więc zestaw musi być mocny, a zacięcie zdecydowane. Ze względu na stan gatunku coraz więcej wędkarzy wypuszcza złowione węgorze.