Najbliższe paczkomaty InPost — odbierzesz zanętę i drobny sprzęt po drodze na wodę.
Link afiliacyjny — kupując, wspierasz rozwój serwisu; cena się nie zmienia.
Lokalizacje paczkomatów: otwarte API InPost.
Stan wód dotyczy całej JCWP, w której leży łowisko — nie pojedynczego akwenu. Źródło: ocena stanu JCWP, II aktualizacja planów gospodarowania wodami (PGW Wody Polskie, dane.gov.pl, CC BY 4.0).
Tartaczny Potok to potok o długości 8,8 km, położony w województwie dolnośląskim. Należy do wód ogólnodostępnych — do wędkowania wymagana jest karta wędkarska, bez konieczności posiadania dodatkowego zezwolenia.
Eksploruj więcej
Inne łowiska w okolicy i tego samego typu
W okolicy, tego samego typu lub w tym samym okręgu.
Przynależności Tartaczny Potok do PZW ani statusu wędkarskiego nie potwierdziliśmy w oficjalnym wykazie wód. Przed wędkowaniem potwierdź zasady i wymagane zezwolenia bezpośrednio u zarządcy wody.
Na tej wodzie wymienia się m.in.: okoń, pstrąg potokowy, pstrąg tęczowy, lipień, brzana, jaź. Wymiary i okresy ochronne potwierdź u zarządcy wody.
Tartaczny Potok to potok w województwie dolnośląskim, gmina Bystrzyca Kłodzka, nad rzeką Dzika Orlica.
Coś się nie zgadza na tej stronie? Zgłoś poprawkę
Tartaczny Potok to górski ciek w Sudetach Środkowych, w Górach Bystrzyckich, w województwie dolnośląskim, lewy dopływ Dzikiej Orlicy o długości około 4,8 km. Wypływa na wysokości ok. 815 m n.p.m. na północno-zachodnim zboczu masywu Jagodnej, ok. 3,7 km na północ od Rudawy, i w górnym biegu prowadzi wody przez płytką, szeroką, zalesioną dolinę, by po kilkuset metrach wejść w wąską, V-kształtną dolinę, podcinając stok Tylkowych Źródlisk. Około 700 m n.p.m. opuszcza teren leśny i meandruje przez nieużytki rolne i górskie łąki, docierając do ujścia w Rudawie na wysokości 620 m n.p.m., gdzie łączy się z Dziką Orlicą. To potok nieuregulowany, o wartkim nurcie, kamienistym korycie z niewielkimi progami skalnymi w dolnym biegu, płynący w większości przez tereny zalesione.
Opracowanie własne na podstawie: Tartaczny Potok na Wikipedii · Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0