Wykup zezwolenie okręgu przed wędkowaniem.
Najbliższe paczkomaty InPost — odbierzesz zanętę i drobny sprzęt po drodze na wodę.
Link afiliacyjny — kupując, wspierasz rozwój serwisu; cena się nie zmienia.
Lokalizacje paczkomatów: otwarte API InPost.
Stan wód dotyczy całej JCWP, w której leży łowisko — nie pojedynczego akwenu. Źródło: ocena stanu JCWP, II aktualizacja planów gospodarowania wodami (PGW Wody Polskie, dane.gov.pl, CC BY 4.0).
Gatunki wymienione w regulaminie okręgu dla tej wody.
Eksploruj więcej
Inne łowiska w okolicy i tego samego typu
W okolicy, tego samego typu lub w tym samym okręgu.
Tak. Biała Nida to woda wędkarska PZW (Okręg PZW w Kielcach) — do połowu potrzebujesz karty wędkarskiej oraz opłaconego zezwolenia właściwego okręgu. Zezwolenie kupisz online na wedkarz.pzw.pl lub u skarbnika koła.
Na tej wodzie wymienia się m.in.: szczupak, okoń, pstrąg potokowy, pstrąg tęczowy, lipień, brzana. Wymiary i okresy ochronne reguluje regulamin właściwego okręgu PZW.
Biała Nida to rzeka w województwie świętokrzyskim, gmina Małogoszcz.
Coś się nie zgadza na tej stronie? Zgłoś poprawkę
Dane PZW
Bezpośrednio z pzw.pl
Aktualne 2026
Regulaminy i okresy ochronne
Bez płatnych wyróżnień
Algorytm nie faworyzuje za opłatę
Wszystkie łowiska
Państwowe i prywatne na jednej mapie
Stacja hydrologiczna IMGW Mniszek (Biała Nida) · 2,3 km od łowiska
Dane: IMGW-PIB (nowa karta)
Biała Nida to rzeka w środkowej Polsce, będąca ciekiem źródłowym Nidy — płynie aż do połączenia z Czarną Nidą, ma 52,4 km długości i powierzchnię dorzecza 1029 km². Przepływa przez Wyżynę Przedborską i Wyżynę Kielecką, w województwie świętokrzyskim. Źródła znajdują się w stawie Stok we wsi Moskorzew, na północny wschód od Szczekocin, skąd rzeka biegnie przez Nieckę Włoszczowską i łączy się z Czarną Nidą w pobliżu Żernik, na południowy zachód od Chęcin. Po drodze mija Moskorzew, Radków, Oksę i Tyniec, przyjmując po lewej stronie Lipnicę, Wierną Rzekę i Hutkę, a po prawej Grabówkę, Jedlnicę i Kwilinkę.
Opracowanie własne na podstawie: Biała Nida na Wikipedii · Tekst dostępny na licencji CC BY-SA 4.0