Rzeka Grabia

Grabia – rzeka w województwie łódzkim, na Nizinie Południowowielkopolskiej i Wzniesieniach Południowomazowieckich, prawy dopływ Widawki. Słowo „grabia” oznaczało dawniej hrabiego.

Długość 77 km, powierzchnia dorzecza 813 km². Wypływa jako Grabówka na północny wschód od wsi Grabica, uchodzi powyżej Rogóźna na polach wsi Grabno. Maksymalna rozpiętość wahań stanów wody w dolnym biegu – 2,5 m. Główne miasto leżące nad Grabią to Łask. Płynąc Grabią od Marzenina do ujścia rzeki można z wody obserwować, najczęściej już tylko pozostałości, dawnych zdobyczy techniki przemysłowej. Na uwagą zasługują młyny we wsiach Brzeski i Kozuby. Pierwszy, najstarszy z zachowanych na Grabi, zwany „Krzywda”, od lat nieczynny, wtopił się w okoliczną przyrodę. Do ciekawych młynów należy także młyn we wsi Talar. Grabia przepływa przez małe wsie: Rokitnica, Ldzań, Barycz, Brzeski, Grabno, Grabica, Gręboszów, Drużbice, Kozuby, Kuźnica. Dolinę rzeki w dwóch miejscach przecina droga ekspresowa S8.

Fauna rzeki odznacza się niezwykłym bogactwem. Badania zoologiczne rozpoczęte od 1928 roku przez prof. L.K.Pawłowskiego i kontynuowane przez niego i innych naukowców i studentów po II wojnie…